خوش بوتراز گل ھای فصل نوبھاری
شیرین تر از هرسیب سرخ و آبداری
ھیمالیا درپیش پایت زار می زد
ای طاقتت معنای لفظِ بردباری
گل فوت ھای باورت تا آسمان رفت
ای آیه ھای روشنِ امیدواری
بی تو،چه تاریک است و گنگ است و سیاه است
آن لحظه ھای تلخ وسختِ بی قراری!
سجاده ات لبریز عطر یاس زھراست(س)
آخر برای دیدنش چشم انتظاری
شعرم تویی ، شورم تویی ، عشقم تویی تو
وقتی مرا دست غزل ھا می سپاری
مادر، خدای مھربانی ، جان فدایت
زیباترینِ خلقتی آن شاھکاری.
(کسری پیرو)
پاینده باشید و باشند.
برچسب:
نویسنده: پارسا جلالی